دوستِ من
۴/۳۱/۱۳۹۲
همين بود
فاصله هايي كه گذشت
سطرسطر،صفحه به صفحه
به عمق همه نگفته ها ، همه لحظه ها
شبيه يك لبخند ، يك شاخه گل .
همين بود
سرو ته قصه من
دروغ يا واقعيت؟
مهم باورش بود ، كه من داشتم
و اميدي بود
كه هنوز هم دارم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
پیام جدیدتر
پیام قدیمی تر
صفحهٔ اصلی
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر