جابي براي جابجايي نبود

ترانه نبود

مرثيه مي خواند

باران

در انتهايي ترين و كورترين روزنه هاي اميد ،خوابيده بود

وقتي بر سرش نازل شد

و سپس اين خاكي ترين مسافر زمين بود ، كه به گل مي نشست

به عمق همه دردها ، زخم دارم

وبه اندازه همه مسافران ، در راه مانده ام

هنوز هم پشت خطم

اسیر ریلهایی که گوش سپرده ام ، چشمهای منتظری را

و دستانی که به پرواز آورده ام برای شکار لبخندی بر لبانی خسته

برای تقسیم با تو

چیزی ندارم جز همین دستان خالی ام

 کمی زود آمده ام ، شاید هم کمی دیر کرده باشدم

اما هنوز هم افق را تنفس می کنم

و نسیم آمدنش را می شنوم

پاسخش را دادم

ناله هایی را که هفت ستون خانه ام را لرزاند

تمنای لقمه ای نان ، برای نمردن

امروز بازار کار شیطان سکّه بود ، داغ داغ داغ

و خدایان ، همه خوابیده بودند ، خواب خواب خواب

ومن مانده بودم معطل

به داغ کدامین بگریم

خود سوزی کرد

امروز

در آغوش ابرهایی که گریستند او را

و چشمهایی که هنوزهم رصد می خوانند آسمانها را

ستاره ای که افتاد ، نه همچون اتفاقی که میان ما

از بیراه ترین راه کور در حد فاصل انجماد و انقراض

حتما چراغ قرمزی را عبور کرده بود که از چشم ماه هم بیرون افتاده بود

یا که نه ، اسم شب را آواز نخوانده بود

مسئله کنجکاوی نبود

وقتی  گل سرخی پژمرد میان دستان جادوگر

و چشمه هایی که می خشکید هر روز زیر چادرسیاه شب

به در بسته کوبیده ایم همه آروزهای خسته مان را

به فصل سکوت

که نسیم هم در بغض باران  نمی ترکد

و ابرهای خاموش سر به بالین هم نمی گذارند

من به ترجمه نگاهت مشغولم

تا رمز بشکافم تمامی طول شب را

از قاب خسته ای که به دیواره دلم میخ کوب کرده ام

و بارها می خوانم

تا فصل

 طلوع دوباره ات

هوا آلوده است

فضا ، آلوده

خدا  را ، سکه ضرب زده اند ، این روزها .

وقتی بهشت  به دیناری می دهند

عشق ، چوبِ حراج می زنند  ، احترام ، کیلو کیلو  می فرشند

و نمره بیست ارزش می شود ، برای  سنجش آدمیت .

چه کسی  راباور داشته باشم

مادرانی که شیر خشك به فرزند می دهند ،برای تناسب اندامشان   و یا ...

راستی تو

با کدامین معیارِ دستمالی شده ای میزان می کنی

عشق مرا

وقتی هنوز کالا نشده است

هنوز

می شنوند

گوسفندان

صدای شبان را

و

سگان.

می بینند

هنوز

عنکبوتان

لانه کبوتران

می تنند تار

در دل سنگ

و

خدایان

موسی  ، ابراهیم

خشمگینند

هنوز.

ابراهیم

گریست

و اطاعت

اسماعیل نجات

گوسفندان

آماده قربانی

فرود

خشم

اورشلیم به وسعت خاک

سبز

شیپور ها

نواختند

از مناره ها

صلیب ها

شمشیر

بستند

و

گوسفندان

همه

بر

خاک

انتقام

.....

شدند

هنوز هم کودکم

تشنه،گرسنه ،کمی هم حسود

برای شنیدن جمله هایی کوتاه

مثلِ یک حسرت

"دوستت دارم عزیزم"....

"صبحت بخیر کوچولو".....

"ناراحتی؟ ،نبینم غم داشته باشی"...

"بزرگ شدی نکنه عاشق شدی؟"...  " بیا کمی با هم صحبت کنیم"

عٌقده

تشخیص دکترِ

خدا را شکر کشنده نیست ،

اما.........

بیماری ام  را می گویم

هنوز هم سخت بیدار می شوم

صبح را با عربده های ساعت مچی ام

و روزم را

مسیری که رفتم ،سی سال 

میز کارم و لبخند مسخره ی روی لبانم

و باز ،زنگ ساعتم 

غروب را شناختم با ساعت دیواری محل کار

و شب را دیدم بر صفحه ساعت  دیواری خانه

و باز صبحی دیگر

و باز بیدار می شوم سخت ، هنوز هم

همین آهنگ ، همین چند سطر ، سی سال

و  امروز هنگام نوشتنش حالم به هم خورد

بیچاره تو يي که مي خواني

زمان ايستاد

منتظر

در متروك ترين ايستگاه

بيرون افتاد از شرقي ترين نقطه شهر

كه خاك هم هضمش نكرد

مقابل چشماني كور

مدفون در عميق ترين چاله خواب

وقتي

شبانه قانون مي نوشت

فتوايي

كه تابستاني را آتش كشيد

دور مانده ام

گم شده ام ،نیمه راه ماند ه ام

در آینه نگاه کن

لحظه لحظه های بودنت را غرق شده ام

وقتی

زمان می ایستد برای تماشای تو

من

ورق می زنم ، همه خاطراتم را

کنار زیباترین چین خوردگیهای طبیعت

نازنینم

کنارم باش ،معشوقه ام

درک می کنم تو را

بخاطر سیل خونی که به را انداخته ای

معلوم شد

هدف مقدسی داری

بی قواره شد

در آن سیاه روزهای زمستان

لباسی برتن این صاحب مرده

از فلسفه ای که بافتند

وقتی همه

می بریدند دوست و دشمن

و تنها

میرزا ماند و خرش

که کار

کار انگلیسی ها است!!؟

نه من ِچوپان دروغگو یا آن !!!؟

دهقان فداکار!!؟؟

نگاهم کن

همه ي چکیده ای را

که تو

همه ي خلاصه آن بودی

همین جا بود

گوری که جمعی چال شدیم

در ساده ترین اتفاقی که افتادیم

به

" باور ِ"

تکراری که هر بارش تکراری نبود

برای رسیدن به آرزوهای این بزرگ مردم کوچک

و

" دروغ "

مرهمی برای عبور از مرزهای توهم

به

" تسلیم ِ"

باورهای پوسیده  در تو در توی احساسات

لا بلای پروسه ای از یک راه بی انتها

در

" ایستادن ِ"

رو در روی یک دگر

مقابل دشمنی که دشمنی نداشت ،برای جنگیدن

و حالا پیدا شده ایم

بار دیگر

در لایروبی  دوباره زندگی

ابری ترین فرصتم ، تو بودی که باریدی

این تشنه ترین لحظه هایم را

میان غریب ترین فاصله ها               

وقتی

لحظه های سنگینی را پشت سر....

نه

روی سرم احساس کردم

هوای مسموم بی تو بودن را

خودم را دور می زنم

تا دلیلی برای آمدنم پیدا کنم

نه به این دلیل که تنها منظومه ای  که یک سیاره بدورت می چرخد

نه

می دانم، می دانم می دانم

سرگردان ِ چون من زیاد کرده ای

اما من

تنها ترینم ، که تنها دلیلم تو هستی

که مجبور است

سر به هر چاهی ، برای با تو بودن فرو برد

تصمیمم را گرفته ام ، حتی به قیمت سوختنم

تو را خواهم گرفت

از همه فاصله ها

همه رویاهایم را فروخته ام

برای خریدِ لحظه هایی از زندگی

و آرزوهایم را سوزانده ام

برای منجمد دستهایم

من عضو تنهاترین حزب شهرم

نماینده بی صداترین مرگم

من سیاه  سرمای روزگار را  ، می کشم

همه سهم غارت برده ام را می کشم

من ، تنی بار می کشم

میدانهای غریب این بیکانه شهر را

من تنی آه می کشم

وقتی ارباب پول از گرد تنم فرار می کند

و من با هم بند خودم دعوا ، افسوس می خورم ،

کشیدن این درد را ،درد می کشم،

درد ِ پا ،درد ِ کمر ، درد ِ فتقم   ، درد ِ بی درمانم

وقتی فرزندم شغل در بند ِ مرا ....... آزاد می نویسد

من آه می کشم ، وپرسه می زنم ،غربت دستهای بی تفاوت را

وقتی سفت می فشارم

دستِ چرخ دستی ام را

من تنی کار می کنم تنی درد می کشم تنی آه می کشم 

وبا خلق یک لبحند بر چهره فرزندانم

من همه لذت آزادی را می کشم

تعجبی نمی کنم

درختها بهار را نمی شنوند

وقتی

گم شده اند شاخه ها ،در خوابی که بهار را کابوس می بینند

چطور انتظار را تصویرکشم ، به چشمانی که منتظرند

حقیقت ببارد به مرز های نا باور ی

پشت دیوار ها ،سبز می شوند برای ندیدن

این ، گریه درخت نیست

فریاد نشنیدن درد ها است

وقتی

از کنارهم می گذریم ، نمی شنویم

خیره به چشمان هم می نگریم ، نمی بینیم

می سوزیم ، در آتش رقصیدن ِ هم دگر را احساس نمی کنیم

تعجب نمی کنم

در این گم شدن لحظه ها

گرگ ها هم ، تخم گذاری کنند

شاید بهتر آن بود

 می ایستادم

روی همان پایه ای که تو از آن افتادی

هنگام سقوطم

از آن بلندایی که تو به آن ایستادی

گند خورد

به حال و روزم ، بد جور غریبم

پشت پنجره ای بسته به تماشای باران ایستادم

و غبطه ، تنها خوراک این روزهایم

حتی به این کرمهای باغچه

که شخم می زنند زندگی را

به شوق باران

اینجا

سیاه می پرسند

و جواب

سفید می خواهند

اما او

سرخ نوشت

بر سیاه تاریخ امروز

جوابش را

من مانده ام ،

چند صندلی کهنه روبرویم پنچره ای بسته به چشمهای خسته ام

 در فضایی خالی از همه بودنها

وصدای خنده لحظه هایی که می دوند بدور هم   

از هجوم نسیمی بی هنگام

کنار ماند ه ام از تو که نیستی کنار من

کنار شادی او

حتی وقتی

صدای ممتد بو ق اتومبیلها خبری از بیداری شهر نداد

ولبخند آن دخترک گل فروش هم نشانی از رضایت او نداشت

و

کنار غم ها یش

هنگام عربده کشی های توپ خانه ها

آشنا ترین احساسم را به مزرعه کاشته ام

هنگامی که همه تلاشم را به گوش ِ این مترسکها قار قار خوانده ام

من عاقبتم را

دستان قمار بازی به امانت داده ام

که در جستجوی باد قایقی را بر آب کرد

دریایی که هنوز هم کلافه بود

و سر به صخره می کوباند

هنوز هم

حال ِ خوشي ندارم

گاهی مسیری نیست که انتخاب کرده ایم

چون شعله ای كه ،به دار خانوشی می کشند

در بلند ترین نقطه از ابتدای راه سوختن

و گاهی هم رسیده ایم

 به انتها

که انگیزه ای نیست برای سوختن

اما من ، جستجو گرم

انگیزه بسیار می زایم هنوز هم برای سوختنم

زیر روشن ترین سایه ها

سایه ای محو می شود در امتداد قد مهایی که می روند

رنگ پریده ترین عصر ها را

در شبی،بی مهتاب  که انتظار می کشد

چشمانی راکه فرود می آیند

در آزاد ترین سقوط، محو شوند

زیر رد پاهایی از نفرت ،

در عمق سیاهی حجره هایی پوسیده

کودکانی که آموزش می گیرند

نه زندگی را

که برای الهه مرگ

قربانی باشند

هنوز هم

دوست دارم ، دوست دارم ها را

در شهری که زندگی رابه صلیب  می کشند

و شرافتها را به باد

دوست دارم ، دوستت دارم ها را

حتی

بدور این مکعب بن بست

که کابوسی است بیدار ماندن

و دوست می دارم ، هنوز هم عاشق شدن را

میان نگاههایی که آشنایند همه

و رهگذرانی که هم دردند همه

می دانم

بیراه نرفته ایم ، به چاه افتاده ایم

اما

هنوز هم دوست می دارم زندگی را

انعکاس خودم بود

درهای بسته ای که به تماشایم ، ایستاده اند

و

دیوارهایی که خیره خیره روبرویم ، ......

چون  زمان که بر جنازه ساعتی ، ایستاد

 و من که هنوز هم سرگردان ِصدای زنگی  ، نشسته ام

بر

کاناپه ای که دیگر خودش هم از نفس ،  افتاده است

انعکاس خودم بود

می دانم

همه شعرهایم که هیچ گاه تمام  ، نشده اند

تجربه تلخی بود

دفن ،زیر خرمنها دروغ

تمامی آن لحظه هایی که او را مرثیه خواندند

هنوز هم بخاطر می آورم با هر تیر ،ثانیه هایی را که شکست

سکوت دیوارهای اتاقش را

نسیم سردی که لرزاند اندام خسته اي را

در سالنی که ستاره، میوه درختش شد

به دیدن احتیاجی نداشت ،پاهایش خوب می دانست ،که چرا برهنه شده اند

ولی دستهایش ،هرگز نفهمید که چرا در بند اسیرند

حتی لحظه ای که زندگی را

به فریاد کشید

خیره می ماندم او را

سیر است ،همیشه ،ومن می بلعیدم تکّه ای نان را

و می خندیدم ،خندهای اورا

هنگام بی خوابی هایم ،وقتی همان تکّه نان هم بر سفره نبود

او هنوز هم سیر بود

و در حیرت می ماندم

سکوتش را

که نگاه می کرد دستان خالی اش را

وقتی دیگر گریه هم سیرم نمی کرد

اما او هنوزهم سیر بود

حتی امروزکه مُرد

از ضعف

ولی هنوز می خندید

با چشمانی بسته

1

.................

................

کشکِ

قبلاً

پیچانده بودی ، نسخه ام را

2

تورا تار می بینم ، این روزها

یا

چشمانم ،پیر کوری گرفته اند

یا دیگری است

که تو را می بینم

1

بی نمک شده ام ، بدون تعادل

گاهی شور می زنم

و امروز ، بی نمکِ بی نمکِ بی نمک

شاید هم

تو

تغییر مزاج داده ای

2

همان به که امروز ، آفتاب پرستی کنم

لقمه ای نان را باید ، زبان درازی کنم

1

صورت مسئله را پاک نمی کنم ، با خداحافظی

پاسخی هم ندارم

چون

این عشق از بهار تنت آغاز نشد که با خزانش ، خزان

2

تاوانش را من پس می دهم

در ناگوارترین اتفاق ، که من افتاده ام

میان

دعوایی که نرخش را تنها به پای من نوشته اند

سنگین

1

روحم را پاره پاره کرده ام

بر ورق پاره هایی ،

بنام شعر

2

فراموشم کن

خرابه ای بیش نیستم

علی آبادی که  فقط ،در رویای تو آباد بود

3

امروز کلمه هستم

نسیمی از یک تصویر ، یک حادثه

اما فردا

کلماتی که سیل خواهند شد

در روزی که همه شعرند

1

هنوز هم اول کاریم!؟

برگرد تا بببینی ، کجای کاریم

2

دنیای مسخره ای شده

به لبخند ها نگاه کن

3

بدون هیچ واسطه ای

عاشق شدم

4

روحم تسخیر تو شد

حالا چه کنم؟

گورم را گم کرده ام

5

 بیرون نمی آیم

در حبسم ، حبس خانگی

عمل مجرمانه ای  است ، در سرزمین من

گرسنگی

یه گلدون

برای گاشتن

سبز شدن دوباره

به اندازه یه مشتِ من و تو

کافیه

این که شعر نیست

بخوای نقدش کنی

دردِ

کمک کن

کمش کنیم

نگران است ، می دانم

شاید حق داشته باشد

که لبریز شد ، عاقبت

از خود کرده ای که دیگر تدبیری نیست او را

اما

روشن است ،

نه برای او، هنوز هم

که در این کاسه صبر هم،  ظرفیتی است

تکراری می خوانی مرا

هر بار

نه حتی چون تصنیف قدیمی

که می چرخد ، چون زمزمه ای در گوش باد

و نه چون من حتی

که تکرارت می کنم هر بار

چون دم

و باز..........................دم

وصله ناجور شده ام

در دایره گردون این روز ها

چالم کرده اند ، در سکوتی مرگبار

زیر نعره هایی کور

رد خونی

در دستتانی که بیرون آمده اند همه از آستین هایی نخ نما

لمسشان می کنم

درد خنجرهایی که می سوزاند پشتم را

اینجا ممنوع ترین منطقه پرواز شده است پرندگان  را

اینجا حلب است

وطنم امروز

من به انتهای ابدیت ، فکر می کنم

آن دم

که خورشید نگاهم ، جهانی را به خاموشی می کشد

و یکپارچگی به معنا  می پذیرد مرا

پلی می سازم امروز برگ برگ

از همه ثانیه هایی که سپید رهایشان کرده ام

به ارتفاع تمامی رویاهایی که به آب سپرده ام

و دستانی را که نگرفته ام

دلهایی را که شگسته ام

و پاره ، پاره کرد ه ام ، همه آن شعرهایی را که هیچگاه ننوشته ام

من به انتهای ابدیت فکر می کنم

آن دم

که برگهای سپید شعرم ، سیاه می نویسند امروزم را

چقدر دور مانده ای

نسیم چشمهایت را احساس نمی کنم

چقدر طولانی راهی است

این یک قدم مانده به پایان

سایه هایی که به خاموشی رفته اند

بی تفاوت کنار هم می میرند

همه ثانیه های این سفر را

ولی

به رسم همه خیانتها نمی بینم ، تنها جای دستان تو را

کنار این جسد

و اما

هنوز هم می توانم درد هایم را فراموش کنم

و به گوش سپارم امواج زندگی را

که خروشان به بازی می دهند ثانیه های پیش روی را

حتی

فریاد شگستن استخوانهایش ، نگاهی را متوجه نکرد

جمعیتی را که می گذرند از کنار هم ، بی تفاوت

مسیری را

که مردم عصا بدستش ایستاده طی می کنند راه را

سالها است بدهکارند ، نذر هایی که بهارشان را سبز نکرد

در فروغی که از چشمهایشان عبور نکرد

شاید دیر شده باشد و شاید هم دیگر عجله کار هیچ شیطانی نباشد

پایانی که سر آغازی برای هیچ شروعی نیست

وقتی تاریخ مصرف چند هزار ساله ای به انقضاء نزدیک می شود

دیگر هیچ آبی عطشت را خاموش نمی کند

وقتی تشنه به خون می شویم

تو بگو

چرا نگران نباشم

فردا را دوست من

همین جا آغاز کردم

کنار خیابان

در کوچه پس کوچه های خاکی

هنگام آبستن شدن اتفاقها

به فصل درو دلواپسی ها

همین جا دیدم ، همه خدا را

فاصله بین همه من بود ، با همه او

و اسکناسهای مچاله ای که قاپم را می دوزدیدند

برای همه رویاهای سبزم

پشت  همه چراغهای قرمز

بی مناسبت نبود

قدمهایی که جای پایی نمی گذاشتند

در خیابانهایی که می سوختند

لحظه به لحظه

مقابل میلیونها چشم ، اما کور

درشهری که جز مردن هیچ اتفاقی تازه نبود

افسوس هایی که آه می شدنددر هر غروب  اما بدونی هيچ طلوعی  می گذشت

بی تفاوت

و امروز

محکومم

تماشایی ترین مرگم

زنده زنده می سوزم

در دستانی که جنایت کار او بود

اما مکافاتش نسیب ما شد

اینجا آرامترین اقیانوسی است که موج کوتاه می فرستد

ساحل نشینانی را که حمام آفتاب دارند

اینجا زمان اختراع نشده بود

وقتی ماهیان پرواز می کردند همه ي طول مسیر را

و هنوز هم حتی

هم جنس     باز     با هم جنس می کند پرواز

و هدیه مرواریدمی گرفتند هنوز هم پاهایی که بر کَفّش قدم می گذارند

اینجا زندگی را تنفس می کنند و آب توبه ای بر سرش نمی ریزند

و هنوز زندگی گناه نشده است تا به سنگسار هدیه برند

اینجا همه باور دارند گناه ، هم حس زیبایی است در گلدان سبز خانه ها

وقتی زندگي بدنیا می آمد ازهم آغوشي پروانه ها