قلمم
روزه دارد ،سپید می نویسد
صفحه های سفید دفترم را
تشنه است
جرعه ای ، فریادش را هم صدایی کن
تا که بشكند
سکوت روزه اش را
خسته ام ،خسته
زخم دارم ،پر از درد
برای فرار هم
کمی دیر شده
بهانه ای نیست ،برای جنگیدن
چاره ای نمانده
تسلیم می شوم
به تو
سرم پیشکش
بگذار روی قلبت
نازنینم
تو
مغزم را نشانه گیر
قلبم
امانتی است
می تپد
نه برای تو
گروگان، نگهم دار
آويزان
روی سه پایه ای شكسته
جیره کن نفسم را
برای انفجاری بزرک
در انتحاری جمعی
شاید
مرگم را قلم زنی!؟
اما ، امروز زنده ام
وخواهم ماند
تاریخ گواه من است
من ایرانم
در هم می نویسم
نا مفهوم
از پایانی که آغازی نداشت
شروعی که سوخت
در لحظه هایی که بر باد شد
چون
شعری
بی قافیه
سپید
اما
با وزن
که غزل می خواند
شاید کسی
در این اقیانوسِ بی باوری
مرا خواند
دزدید
رد نگاهت را
وشوست بوی تنت
بارانی نا به هنگام
عبوري نبود فاصله های زماني را
برای پاک کردنِ اولین غلط
لحظه هایی که ساعتها گذشت
ولی نگه داشته ام
ثابت در گذر همین ثانیه ها
زمان را سفر كرده ام
اولین نگاهت را
در صندوقچه قلبم
نازنینم
دیگه وقتشه
این پنبه را از تو گوشت بیرون بكش
من کشیدم
شعار نمی دم
سی ساله
خواستم بگم ،
ببخشید" اشتباه کردم"
فریاد کشید ،اشك ریخت
نشنیدم
کر نبودم ،پنبه بود توی گوشم
خفه شدم ،بسِ دیگه
همانطور که خواست
از من و تو
نه بخاطر من و تو
یا
حتی خودش
بخاطر ایران
امروز
فکر کنیم
فقط
برای ایران
پشت همین دیوار غبار آلود
چشمهایی
نشسته
انتظار را نماز می گذارد
با وضوع
همین نزدیکی
دودِ کلبه اش را می بینم
فریادی است
گم شده
بادی که می خندد
می رقصد
در موجی آرام
بر قایق ماهیگیری خسته
با توری پر از دلواپسی
برای رسیدن به ساحل چشماهایش.
گم کرده ام
فانوسم را
کجایی نازنینم؟!
