شعر من

توي اين شهر كثيف

اين قفس تنگ و تاريك

كه نفس كشيدن،

يه معجزه است

توي اين شهر كه آدمهاش همه مردند،
يا
فرقي با مرده ندارند
گفتن شعر براي من،
يه بهانه است
براي زنده بودن ،نفس كشيدن
براي
گذشتن از اين شب،
شكستن اين سكوت و دفن اين ننگ
شعر من
فقط بهانه است

براي فرياد كشيدن
گفتن يه نه خالي
گذشتن از يه خط قرمز
مثل
لخت شدن ميون يه جمع مسخره
توي يه معبد
شعر من
فقط بهانه است

براي پاره كردن يه زنجير؛
يه فرهنگ پوسيده و قديمي
يا
دادن يه فحش آبدار
به يه عوضي ع.....دار
شعر من
فقط يه بهانه است 

مقاومت

و آن هنگام که شب
پرچم سیاهش
به وسعت قلب عاشقان شد.

همان لحظه که
سردار سپاهش
مست و مسرور
زسرکوب هر ندا شد.

و آن دم
که شب به حکم شمشیر
فرمانروای تاریکی شد.

لحظه ای بود
که امید دوباره سبز شد.

تنها
گفتن بک نه خالی
در اعماق یک سلول نمناک
فریادی بلندتر از تمامی قله های این وطن شد.

سکوت شب شکست و فعل "ما می توانیم"
دوباره سبز شد.

لبها ز لبخندو اشک ز چشمها جاری
شهر
یکپارچه سرود مقاومت شد.

طلوع دوباره

  این جنبش سبز مدنی
  یک شبه بر پا نشده
  چون از خون ندا،سهراب وپاگان دیگری است
  که آبیاری شده.

  این خیزش ملی که اکنون
  این چنین سبز شده
  همان نقطه پایانی است
  که مشروطه سر آغازش بوده.

  این سکوت سبز که فریاد ملتی شده
  حاصل یک قرن مبارزه است
  اکنون
  جنبشی سبز شده.

  این مشتهای گره  شده
  که در هم پیچیده شده
  همان شعری است
  که امروز
  سرود رهایی ما شده.

  و اگر
  در آن شبهای سیه
  تک ستارگان سو ،سو می زدند
  امروز یه گهکشان ستاره باران شده.

  گر چه شب برای ماندن دست و پای بسیار می شکند.
  بنگر
  به طلوع خورشید
  که شب در آن سوخته شده.

بسوز چون شب

  خبرش کوتاه بود
  شاید
  به کوتاهی عمر چند نفس
  وپیامی از ترس و وحشت
  چون ناقوس مرگ.

  شب
  چون ترسویی گریزان
  پنهان در سیاهی ومرگ
  انتقام می گرفت
  انتقامی کور
  که های زنده ها!!
  بترسید از من و از شب
  از سیاهی و از مرگ
  از این چوبه های دار و جوخه های مرگ.

  خبرش کوتاه بود!
  اما بازتابش؟
  وسیع
  چون
  طلوع خورشید
  رسا
  چون
  خروش یک ملت
  و عظیم
  چون
  فریاد یک ندا.

  بترس
  آنگاه که بغض بشکند
  و امواج خروشانش
  دیوار تاریکی را فرو ریزد.

  بشکن
  که روز انتقام نزدیک شود
  آنگاه
  که نعرهای گلاش آهنگی دلنشین شود
  و
  فریاد  
  آتش
  در جوخه های مرگش
  از گلوی خسته ای چون او فرو آید.

  بسوز
  چون شب
  که طلوع نزدیک شود
  و پرندگان عاشق دسته دسته آواز سر دهند
  و شفق
  بر پیشانی شقایقها می رقصد
  ونسیم
  عطر لاله هایش را می پراکند.

  بسوز چون شب
  آنگاه که طلوع نزدیک شود.

جشن استقلال

وقتی قرار
همیشه دشمنی باشه
دسیسه وحیله ای باشه
دائم
یه گوشه ای پنهان بشیم
با یه دیوار بلند
از دنیا جدا بشیم

وقتی قرار
این جدایی
استقلال نامیده بشه
دفاع از این استقلال
حریم آزادی باشه
فرقش چیه؟
چه کسی حاکمش باشه؟

وقتی می تونست
امروز جشن جمهوری من باشه
بی اونکه
چیزی تغییر کرده باشه
فرقش چیه؟
چه کسی حاکمش باشه؟

وقتی قراره
استقلال داشته باشیم
باید که
دشمنی باشه!
وقتی هم
دشمنی باشه!
آزادی بی شرط و شروط نمی شه
با شرط و شروط هم
جمهوری
بی سر نیزه نمی شه
فرقش چیه؟
سر نیزه دست کی باشه؟
من؟
یاتو؟

روزسیاه

امروز
عدالت را بزیر چرخ ماشینها کشیدند
وآزادی
گلوله ای شد
که بر سینه نشاندند


امروز تاریخ شد
برگی از سیاه ترینهایش
درسی برای آیندگان
سندی برای ارائه
وعبرتی
برای دیگران


امروز
گله های لاشخوری دیدم
مست و عربدکشان
به قتل و غارت مردم
و
سپاه سیاهی
که بر پشتی از اجساد
عکس یادگاری می گرفتند


امروز
مردم خسته ای را دیدم
که برای آزاد شدن
از کسی اجازه نخواستند
و
چشمهایی که دیگربسته نشدند 
و
گلوهایی که شعر فریاد سر دادند


امروز
مردمی را دیدم
که همه ما شدند
و دیگر
کسی تنها نبود
و
هیچکس نترسید

انتقام

نه میزی

نه کتاب قانونی

نه تفهیم اتهامی

نه حتی

فرصتی برای دفاع .

وقتی

خیابان صحن دادگاه شد.

و مجرمین؟

مردمی خسته

از

بی عدالتی،تبعیض،نبود آزادی

که جرمشان

فریاد سکوتشان

وحکم شان

زندان،شگنجه،تجاوز و.....

و خون این ندا بر زمین جاری گشت

اما

دیگر

این فریاد سکوت نشد

ونسیم

ندای طوفان سرداد

و پایان

آغاز شد

مشتها گره

ولباس خونین برادر

پرچم

و فریاد خشم مردم سرود

آن گاه

دیوارها فرو ریختند

حصارها در هم شکستند

وشعله های آتش پرزبانه

وخیابان

بار دگر
صحن دادگاه گشت!!