فردا

امروز
می توانم
فریاد زنم
عاشقم.
با تمامی وجود
واحساسم .

امروز
می توانم
فریاد زنم
با تو هستم.
باتمامی وجود
واحساسم .

فردا، اما؟
روز دیگری است .
شاید
با احساسی دیگر
برای من
یا تو .

فردا، اما؟
روز دیگری است .
شاید
با احساسی جدید
برای من
یا تو.

چرا؟
خرابش کنیم
به زنجیرش کشیم
با یک مشت حرف عوضی
قول و وعدهای الکی .

فردا
روز دیگری است
شاید
احساسی دیگر
برای من
یاتو .

زنده ام

من ثمره تو نیستم
که با خنده ات
بخندم
با غمت
غم گزاری کنم.

من ثمره تو نیستم
که با تصمیمت
انتخاب کنم
به اراده ات
تعظیم.

من
ثمره
شعورم
باورها
و احساساتمم.

می توانم
انتخاب کنم
عاشق شوم
و
پذیرای
اشتباهاتم
شوم.

تصمیم

چه باید کرد؟
تسلیم!؟
بر آنچه تقدیرش نامیم؟
بر سر نوشتی که بر ما نوشته اند؟
تا بتوانیم فریاد زنیم
"تاوان گناهی می دهیم
که مرتکبش نشده ایم"
چون یک ترسو!
یک دروغگو!
یک حماقت!

چه باید کرد؟
تسلیم!؟
بر اراده دیگران
یا پدران؟
که سپس فریاد زنیم
"به چه جرمی چنین تاوانی دهیم؟"
چون یک ترسو!
یک دروغگو!
یک حماقت!

چه باید کرد؟
جز

تصمیم
چه می خواهیم؟
تا که
چه کنیم؟

روزه آفتابی

یه روزه قشنگ و آفتابی
از خواب پاشدم
دیدم
عاشق شدم
قرار شد
باهم بمونیم
عشقمونو با همدیگه تقسیم بکنیم
اما
یه روز ه قشنگ و آفتابی

وقتی که
از خواب پاشدم
دیدم
تنها شدم
تنهای تنهای تنها
اون منو گذاشت و رفت
گفتم به خودم
دیگه عاشق نمی شم
تا اینجوری تنها بمونم
دیگه به کسی دل نمی دم
دستمو تو دست هیچ کس نمی دم
اما
یه روز قشنگ و آفتابی
از خواب پا شدم
دیدم
که
عاشق شدم

اوباما

وقتی قراره تصمیم
اراده ملتی بشه

یاکه اساس
انسان و انسانییت باشه

وقتی دیگه
قرار نیست فرقی بین انسانها باقی بمونه
مذهب و نژاد
ملییت
رنگ و جنسییت
هیچکدوم
تاثیری روی انسان و انسانییت نداشته باشه

وقتی قراره
دمکراسی مفهوم بگیره
سکولاریسم معنایی بده
و
جمهوری شکل بگیره

اوباما رئیس "کاخ سفید" می شه

فلسطین

اسیرم
در چنگال ـ بغض و کینه
در پی انتقام ـ برادانم.
اسیرم
در ناباوری ها
از صلح
از باهم بودن
در کنار هم زیستن
که می توان
زنده بود
زندگی آموخت
می توان عاشق بودن شد.
اسیرم
چون گروکانی
برای معامله
بدست آوردن ـ امتیازی
اسیرم
چون قربانی
برای گشته شدن
خون دادن
یا خون ریختن
اسیرم
چون عروسکی در دست
برای تزئین ویترینهای خاک گرفته عرب و عجم
برای این و آن
برای معامله شدن
گرفتن،یا دادن امتیاز
اسیرم
چون
شماره اسبی در میدان
مچاله شدن در دستان این و آن
اسیرم
چون فلسطین

همسفر

هر دو ما
روی یه موج
توی یه قایق
زیر سقف ـ یه آسمون اسیر شدیم.

زخممون
زخم یه خنجر.
دردمون
مرگ شقایق.
آرزومون
دیدن یه آسمون صاف
رسیدن کنار ساحل و دویدن، روی ماسه های داغ ـ

هر دومون
همسفریم.
مسافر یه جاده ایم.
شاید
مقصدمون یکی نباشه
اما
هر دومون همسفریم.
مسافر یه جاده ایم.